Οι μηχανικοί του MIT επινόησαν μια φτηνή συσκευή που μετατρέπει το θαλασσινό νερό σε πόσιμο νερό χρησιμοποιώντας ηλιακή ενέργεια

Οι μηχανικοί του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) μπορεί να άλλαξαν τον τρόπο που δημιουργούμε πόσιμο

νερό

. Η αλλαγή έρχεται χάρη σε μια μικρή και χαμηλού κόστους

συσκευή

αφαλάτωσης που θα μπορούσε να διευκολύνει τα κράτη που υποφέρουν από έλλειψη νερού να πάρουν στα χέρια τους το πόσιμο νερό.

Η νέα συσκευή περιγράφεται στο α

μελέτη που δημοσιεύτηκε στο

Μονάδα ενέργειας ή έργου


τον προηγούμενο μήνα. Σύμφωνα με τη μελέτη, η μικρή συσκευή είναι τόσο χαμηλού κόστους όσο και επεκτάσιμη, καθιστώντας την εξαιρετική επιλογή για τα κράτη με πρόσβαση σε αλμυρό νερό που μπορεί να αντιμετωπίζουν επί του παρόντος έλλειψη νερού.

Δεν είναι μυστικό ότι τα καλοκαίρια γίνονται πιο ζεστά, ειδικά καθώς η

κλιματική αλλαγή

και η υπερθέρμανση του πλανήτη συνεχίζουν να αφήνουν το σημάδι τους στον πλανήτη μας. Μέρος του ζητήματος με την άνοδο της

θερμοκρασία

ς είναι η ξήρανση των κρίσιμων πηγών γλυκού νερού. Αυτές οι ίδιες πηγές νερού χρησιμοποιούνται επίσης υπερβολικά, αφήνοντας τους μηχανικούς να αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους παροχής νερού σε άτομα που το χρειάζονται.

Αυτή η νέα συσκευή αφαλάτωσης χαμηλού κόστους θα βοηθούσε να ανατρέψει την παλίρροια γιατί θα μας έδινε πρόσβαση στις τρελές ποσότητες νερού που βρίσκονται στους ωκεανούς της Γης. Ωστόσο, οι συσκευές αφαλάτωσης είναι συχνά υπερβολικά ακριβές, καθώς ένα εργοστάσιο στο Μεξικό προτείνεται να κοστίσει περίπου 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον, αυτού του είδους οι συσκευές (τουλάχιστον στην κλίμακα που απαιτείται για την παροχή νερού σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους) απαιτούν μια τρελή ποσότητα θερμότητας.

Γι’ αυτό η χαμηλού κόστους συσκευή αφαλάτωσης που κατασκευάστηκε από μηχανικούς στο MIT και στην Κίνα έχει δημιουργήσει τόσο

μεγάλο

θόρυβο. Η συσκευή εδώ χρησιμοποιεί το ηλιακό φως για να βοηθήσει στην αφαλάτωση του νερού. Αυτό αφαιρεί την ανάγκη για οποιαδήποτε εξωτερική ηλεκτρική πηγή ενέργειας και όταν κλιμακώνεται στο μέγεθος μιας βαλίτσας, οι μηχανικοί λένε ότι θα μπορούσε να φτάσει έως και ένα γαλόνι κάθε ώρα.

Τώρα φανταστείτε αν το κλιμακώσαμε στο μέγεθος ενός εργοστασίου. Φυσικά, αυτό απαιτεί αρκετή επιστήμη και μαθηματικά, καθώς η συσκευή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μια διαδικασία παρόμοια με αυτή που ονομάζεται thermohaline, η οποία συμβαίνει όταν το νερό κυκλοφορεί φυσικά μέσω του ωκεανού ως απόκριση στην αυξανόμενη θερμότητα.

Όταν εκτίθεται στον αέρα, το ηλιακό φως οδηγεί το νερό να εξατμιστεί, αφήνοντας πίσω το αλάτι του. Καθώς αυτό το αλάτι γίνεται πιο συμπυκνωμένο και πιο πυκνό, το νερό γίνεται βαρύτερο και θέλει να ρέει προς τα κάτω. Αυτό επιτρέπει στο νερό να απορρίπτει το αλάτι, να το αφαλατώνει και να το μετατρέπει σε γλυκό νερό για πόσιμο.