Agatha Christie – Murder on the Orient Express | Review
Το είχα αναφέρει πολλές φορές ότι περίμενα με αγωνία και περιέργεια ταυτόχρονα, την κυκλοφορία του Agatha Christie – Murder on the Orient Express της Microids, ως λάτρης του είδους των adventures και ειδικά των detective games. Είχα ασχοληθεί και με τα δύο πρόσφατα παιχνίδια της Microids που αφορούσαν πάλι τον γνωστό ήρωα-ντεντέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, τα Agatha Christie – Hercule Poirot: The First Cases και Agatha Christie – Hercule Poirot: The London Case, τα οποία όμως, παρότι αξιόλογα, ήταν πιο μικρές προσπάθειες από την Blazin Griffin, ενώ εδώ η παραγωγή γίνεται εσωτερικά της Microids και το budget έχει ανέβει.
Το ερώτημα που “καίει” την συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι βέβαια το πως θα κάνεις ενδιαφέρουσα μια ήδη τόσο γνωστή ιστορία. Το ευτυχές γεγονός ήταν ότι παρόλο που είχα δει πριν χρόνια την ταινία, δεν θυμόμουν τίποτα (δεν έχω διαβάσει το βιβλίο) και το δεύτερο ευτύχημα είναι ότι η ίδια η παραγωγή φρεσκάρει αρκετά το γνωστό σενάριο φέρνοντας το στην μοντέρνα εποχή (συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 2023 λαμβάνει χώρα), κάνοντας μικροαλλαγές και μερικές σημαντικές προσθήκες που δίνουν αυτό το κάτι έξτρα που χρειαζόταν το παιχνίδι για να ξεχωρίσει. Μετά τον τερματισμό του, είδα ξανά την πρόσφατη ταινία και μπορώ να πω πως προτιμώ την εκδοχή του παιχνιδιού, κάτι που ήταν απρόβλεπτα θετικό. Βέβαια το παιχνίδι διαρκεί κοντά στις 12 ώρες, οπότε οι χαρακτήρες του “αναπνέουν” περισσότερο, έχει το σενάριο το χρόνο να ξεδιπλωθεί πιο άνετα, ενώ και οι προσθήκες της Microids τονίζουν περισσότερο μέρη της ιστορίας που μείναν ανεκμετάλλευτα και δίνουν τη δική τους χροιά στον παίκτη. Γενικά, το μυστήριο που ξετυλίγεται είναι εξαιρετικό ως κλασσική Αγκάθα Κρίστι, με τους πολλούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες τους, τις τροπές και ανατροπές του, την αρχή-μέση και το εξαιρετικό του τέλος.
Η Microids πήρε αυτή την έτοιμη συνταγή και την έφερε στο 2023, οπότε και ο Ηρακλής Πουαρό μπορεί πλέον να αναζητά διάφορα στο ίντερνετ του τηλεφώνου του, να καλεί από το κινητό, να τραβά φωτογραφίες κτλ. Σημεία της ιστορίας έχουν γίνει πιο σκοτεινά, ενώ παρόλο που κατά το 70% του χρόνου μας το περνάμε πάνω στο ιστορικό τραίνο, υπάρχουν και μερικές εξωτερικές τοποθεσίες που συμβάλλουν τόσο σεναριακά όσο και στο gameplay, ώστε να σπάσει και η μονοτονία. Ο ήρωας μας βρίσκεται καλεσμένος από τον φίλο του Bluc (υπεύθυνος για τη λειτουργία του τραίνου) στο ιστορικό τραίνο για τα 140 χρόνια ύπαρξης του Orient Express. Αν και προς έκπληξη του Bluc όλες οι καμπίνες είναι κλεισμένες από κόσμο, καταφέρνει και ανεβάζει τον ήρωα μας καθώς ένας επιβάτης τελικώς δεν καταφθάνει. Εκεί, το δεύτερο βράδυ από τα τρία που διαρκεί η διαδρομή, έχουμε τη δολοφονία ενός επιβάτη και ταυτόχρονα τον εγκλωβισμό του τραίνου από μια χιονοστιβάδα. Έτσι οι συγκυρίες συγκλίνουν στον να υπάρχει χρόνος ο Πουαρό να ερευνήσει και να εντοπίσει τον δολοφόνο, ο οποίος πιθανότατα είναι και αυτός πάνω στο τραίνο! Δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες, αρκούμε στο να πω πως μου άρεσε πάρα πολύ η όλη εξέλιξη του σεναρίου και το μυστήριο ήταν αρκετό ώστε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Ακόμα περισσότερο, αφού η Microids μετά το “κλασσικό” τέλος έχει προσθέσει άλλο ένα δίωρο από δικό της περιεχόμενο που πάει την ιστορία ακόμα ένα βήμα παρακάτω!
Στα του gameplay τα πράγματα κινούνται στα κλασσικά επίπεδα. Μου άρεσε περισσότερο η εκτέλεση του Mind Palace, του χάρτη σκέψεων δηλαδή του Ηρακλή Πουαρό, καθώς το βρήκα εύκολο έτσι όπως δομείται να κρατά ενημερωμένο τον παίκτη με τα στοιχεία που προκύπτουν, τι έχει ανακαλύψει ήδη και πιο το επόμενο βήμα, ώστε να μην χάνεται. Θα κληθείτε να βάλετε σε αλληλουχία τα γεγονότα, να συσχετίσετε στοιχεία μεταξύ τους, να λύσετε διάφορους γρίφους και να έρθετε αντιμέτωποι με τα ψέματα των μαρτύρων. Την όλη εκτέλεση της ντεντέκτιβ λογικής την βρήκα πολύ καλή, προσβάσιμη στον παίκτη αλλά ταυτόχρονα απαιτεί και σκέψη. Αρκετοί γρίφοι μάλιστα (κυρίως στο 2ο μισό) απαιτούν παρατήρηση και ικανότητα από τον παίκτη να συνδέσει αυτά που βλέπει ώστε να προβεί στην επίλυση, κάτι που με εξέπληξε ευχάριστα. Υπάρχει βέβαια και hint system τριών επιπέδων για όποιον θέλει απλά μια ώθηση ή ολόκληρη την επίλυση στο πιάτο. Κάτι που δε μου άρεσε είναι λίγο η πιο “χαριτωμένη” να το πω, “mobile game-y” να το πω, σχεδίαση των οθονών όταν εξετάζουμε μαρτυρίες και αλληλουχίες γεγονότων, ενώ και με κάθε σωστή παρατήρηση μας έχουμε οθόνη πανηγυρισμού από τον Πουαρό, συνοδευόμενη συνήθως με κλισέ ατάκες τύπου “my grey cells never disappoint”, τα οποία βρήκα πολύ παιδιάστικα, τη στιγμή που ο Πουαρό της Microids κρατάει μια σοβαρή στάση απέναντι στο όλο μυστήριο.
Υπάρχει και μια ανισορροπία βέβαια στο παιχνίδι, καθώς στο πρώτο μισό του μυστηρίου θα κληθείτε κατά κύριο λόγο να κάνετε συνεχείς διαλόγους με πάνω από 15 χαρακτήρες ώστε να δείτε τι ξέρει ο καθένας, τι λέει ή δε λέει και να περιπλέξετε τις ιστορίες μεταξύ τους για άλλοθι κτλ και τα παζλ που υπάρχουν είναι πολύ βασικά και φαίνεται ότι μπήκαν απλά για να σπάσουν λίγο την μονοτονία του παίκτη. Από τη μέση και μετά, οι προσθήκες και ο εκμοντερνισμός της Microids παίρνουν μπροστά και αρχίζουν να αποδίδουν, βάζοντας στο παιχνίδι εξωτερικές τοποθεσίες, νέους χαρακτήρες, ανεβαίνει η πλοκή και η δυσκολία των γρίφων και γενικά το παιχνίδι ανεβαίνει σκαλιά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν παρεξηγώ τις πρώτες ώρες του, δε θα περίμενα κάτι διαφορετικό όταν είμαστε 15 άτομα κλεισμένα σε τρία μόλις βαγόνια τραίνου, πόση ποικιλία μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο το παιχνίδι δίνει το απαιτούμενο pay off κάθε λίγο και λιγάκι και παίρνει μια πιο κλασσική adventure χροιά.
Τεχνικά ο τίτλος κινείται σε ρηχά νερά, χωρίς όμως να απογοητεύει. Γίνεται χρήση της Unity μηχανής γραφικών και έχουμε μια όμορφη απεικόνιση του τραίνου και των διάφορων επιφανειών του που σε σημεία εντυπωσιάζουν. Απο κει και πέρα, τα γραφικά είναι κλασσικά Unity, δηλαδή λίγο πιο χοντροκομμένα χωρίς πολλές λεπτομέρειες ή λεπτομερή textures, χωρίς ωστόσο να είναι άσχημα, απλά κινούνται στα κλασσικά AA budget όρια που καταλαβαίνει κάποιος και από το trailer ακόμα. Τουλάχιστον το budget περιορίζει και την τιμή του παιχνιδιού, που κυμαίνεται στο λογικό 40€ στο PS Store, ενώ με λίγα ευρώ παραπάνω μπορείτε να πάρετε σε φυσική έκδοση την Deluxe Edition που προσφέρει μέσα artbook, εισιτήριο-σελιδοδείκτη και ψηφιακό soundtrack, ένα εξαιρετικό πακετάκι δηλαδή, πράγμα που για καλή μας τύχη, συνηθίζει η Microids με τις φυσικές της εκδόσεις. Τα voice overs είναι απλώς αποδεκτά, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο θετικά ή αρνητικά. Υπάρχει αυτή η προφορά βέβαια των αγγλογαλλικών που είναι “κάπως”, αλλά ταιριάζει στον χαρακτήρα μας και συνηθίζεται. Η μουσική που υπάρχει κινείται στα ίδια επίπεδα, καλή χωρίς να ξεχωρίζει.
Κλείνοντας, έμεινα πολύ ευχαριστημένος από το Agatha Christie – Murder on the Orient Express. Πήρε μια γνωστή ιστορία δεκαετιών, την μοντερνοποίησε, της πρόσθεσε περιεχόμενο και προσέφερε ένα πολύ αξιόλογο adventure παιχνίδι που θα αρέσει στους λάτρεις του είδους. Η εκτέλεση του είναι υπό περιορισμένο budget και τεχνικά είναι μέτριο, αλλά τουλάχιστον συνοδεύεται από μια λογική τιμή και το κυριότερο, έχει καρδιά ενός κλασσικού adventure που θυμίζει περασμένες δόξες του είδους.
Ευχαριστούμε την Enarxis Dynamic Media για την παραχώρηση του κωδικού
Agatha Christie – Murder on the Orient Express | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το Agatha Christie – Murder on the Orient Express της Microids έρχεται να φρεσκάρει την κλασσική ιστορία φέρνοντας την στο 2023, βάζοντας μάλιστα και τις δικές τις πινελιές και προσθήκες. Ένα εξαιρετικό μυστήριο που αξίζει να ζήσετε όσοι αρέσκεστε στο είδος.
ΘΕΤΙΚΑ
Πολύ καλή εκτέλεση και μεταφορά της γνωστής ιστορίας στο σήμερα
Οι αλλαγές και το έξτρα υλικό στο σενάριο φρεσκάρουν την ιστορία
Γρίφοι και ο “ντεντέκτιβ” ειρμός σκέψης
Καλή τιμή 40€ και ακόμα καλύτερη φυσική έκδοση με καλούδια
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Μια ανισορροπία στα δύο μισά του παιχνιδιού σε σχέση διαλόγων/γρίφων
τεχνικά σε low budget μονοπάτια με Unity Engine
VIA:
PSAddict.gr
