Αποκαλυπτική κριτική του Banishers: Φαντάσματα της Νέας Εδέν
Το
Banishers: Ghosts of New Eden
μου κέντρισε το ενδιαφέρον από την πρώτη σ
τι
γμή που το είδαμε. Το όνομα της
DON’T NOD
άλλωστε είναι αγαπητό και σίγουρα το στούντιο πίσω από τα Life is Strange, Vampyr, Remember Me, Jusant, Harmony κ.α. δεν περνά απαρατήρητό. Εδώ βλέπουμε κάτι μεγαλύτερο από το Vampyr, με την ομάδα να κινείται σε ακόμα μεγαλύτερα
action RPG
μονοπάτια. Η κεντρική ιδέα φαίνεται εξαιρετική, τι γίνεται όμως με την εκτέλεση;
Το Banishers: Ghosts of New Eden βασίζεται σε μια ιστορία
κυνηγών
φαντασμάτων
ή αλλιώς Banishers, οι οποίοι επισκέπτονται τη New Eden μετά από πρόσκληση παλαιού τους γνωστού για την ερεύνηση ενός κακού πνεύματος που λυμαίνεται την πόλη. Είμαστε στο έτος 1695 και η όλη αισθητική φέρνει στην αποικιοκρατική βόρεια Αμερική του 17ου αιώνα, με όλες τις δεισιδαιμονίες της εποχής. Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών, Red και Altea, έχει ως σκοπό την αντιμετώπιση των φαντασμάτων και την εξιλέωση (ascent) ή εξοστρακισμό (banish) αυτών των πνευμάτων από τον κόσμο των ζωντανών. Όπως λένε “
life to the living, death to the dead
“, τι γίνεται όμως όταν
ένας
από αυτούς καταλήγει νεκρός;
Το
δίδυμο
των
πρωταγωνιστών
είναι σίγουρα από τα πρώτα θετικά του παιχνιδιού. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, καλογραμμένοι και με μια σχέση μεταξύ τους που εξελίσσεται σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, κερδίζει τον παίκτη και επηρεάζεται από τις αποφάσεις του παίκτη στις τελικές στιγμές των φαντασμάτων. Συγκεκριμένα, τόσο στην κεντρική ιστορία, όσο και στις δευτερεύουσες, οι ήρωες μας έχουν υποθέσεις φαντασμάτων τις οποίες πρέπει να λύσουν αφού πρώτα βρουν το σκοπό και γιατί το πνεύμα παραμένει στον κόσμο των ζωντανών. Στο τέλος κάθε υπόθεσης θα κληθούμε να κρίνουμε αν θα στείλουμε το πνεύμα στα ουράνια, αν θα το καταραστούμε στα τάρταρα ή αν θα κατηγορήσουμε τον ζωντανό χαρακτήρα, σκοτώνοντας τον ουσιαστικά αλλά με αντάλλαγμα που θα κοντράρει την ηθική μας. Θα κάνεις τα πάντα για να φέρεις πίσω την αγάπη σου με κάθε κόστος στην ψυχή σου; ή θα αφήσεις τη λύπη σου στο παρελθόν και θα εξιλεώσεις την χαμένη της ψυχή; Πάνω κάτω αυτή είναι η βασική ραχοκοκαλιά της ιστορία μας, η οποία κρατά το ενδιαφέρον του παίκτη και ακόμα καλύτερα, εμπλουτίζεται από τις δευτερεύουσες υποθέσεις που περιπλέκονται μεταξύ τους και φανερώνουν τις αδικίες και τα εγκλήματα των ανθρώπων της
Νέα
ς Εδέμ. Το πρώτο μου playthrough μου πήρε γύρω στις 20 ώρες, αφήνοντας πίσω αρκετά side quests που υπολογίζω να χρειάζονται 5-10 ώρες επιπλέον για να γίνουν όλα. Θεωρώ ότι το παιχνίδι ενώ αρχίζει και τελειώνει δυνατά, στη μέση του σέρνεται αρκετά, επίτηδες για να αυξήσει τις ώρες εμπειρίας. Μετά τις πρώτες 10 ώρες του παιχνιδιού και ενώ είμαστε καρφωτά γραμμική εμπειρία με αρκετό μάλιστα περπάτημα, το παιχνίδι ανοίγει σε πιο ημιανοιχτού κόσμου μονοπάτια και μας πετάει όλα τα σημαδάκια και αποστολές στον χάρτη με τη μία, δίνοντας τον τόνο πως έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Έτσι αρχίζει και το backtracking σε προηγούμενες περιοχές, το fast travel και τα ελαφριά στοιχεία metroidvania με τις 2-3 νέες μας δυνατότητες.
O
χάρτης
μας, αν και φαίνεται μεγάλος, δεν είναι ιδιαίτερα εξερευνήσιμος. Ελάχιστα διαφορετικά μονοπάτια υπάρχουν, ενώ αν εξερευνήστε κάθε σπιθαμή δύσκολα θα βρείτε σημεία που θα σας εκπλήξουν ή θα σας προσφέρουν σημαντικές απολαβές για τον κόπο σας. Όπως προ είπα, υπάρχει αρκετό περπάτημα χωρίς να συμβαίνει το οτιδήποτε, ενώ κατά διαστήματα θα σας πετάγονται μικρές ομάδες εχθρών για να παλέψετε και ξανά τα ίδια. Μάλιστα, η
ποικιλία
των
εχθρών
είναι
πολύ
μικρή
, περιορισμένη σε 5-6 παραλλαγές, με χαμηλή ΑΙ, ενώ αν σας εντοπίσουν πρέπει αναγκαστικά να τους σκοτώσετε καθώς το παιχνίδι δε σας αφήνει να προχωρήσετε, οι εχθροί σας κυνηγάνε από πίσω ασταμάτητα ενώ κρύβεται και ο χάρτης/πυξίδα! Πολύ παράδοξο και σπαστικό το συγκεκριμένο. Και ερχόμαστε και στη μάχη, όπου και εδώ τα πράγματα είναι άνισα. Για πολλές ώρες στην αρχή η
μάχη
είναι επαναλαμβανόμενη και βαρετή, που ευτυχώς στη συνέχεια παίρνει μια τόνωση καθώς ξεκλειδώνονται διάφορες δυνατότητες του χαρακτήρα μας. Πάλι βέβαια η μάχη παραμένει λίγο
άγαρμπη
και της λείπει η ροή και το animation που θα ήθελα και συναντάμε σε πιο δυνατούς τίτλους. Όσοι έχετε παίξει το Vampyr καταλαβαίνεται τι λέω.
Και περνάω στο επόμενο παράδοξο. Το παιχνίδι, θέλοντας να είναι και
RPG
υιοθετώντας τα βασικά elements του είδους, μας βάζει να μαζεύουμε πραγματικά κάθε λογής υλικά , όπως
φυτά
, υφάσματα, πετρώματα κ.α. τα οποία έχουν πλημμυρίσει κάθε μας βήμα χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο όμως για το τι θα χρειαστούμε που. Οι έμποροι που συναντάμε είναι όλοι αδιάφοροι, πουλώντας υλικά που είτε έχουμε στο 100πλασιο πάνω μας είτε δεν ξέρουμε που και αν μας χρησιμεύσουν. Τα 1-2 items που πουλάνε ο καθένας, συνήθως είναι αδιάφορα και καλύτερα απλά να κάνετε upgrade αυτά που διαθέτετε ήδη. Ο εξοπλισμός και ρουχισμός τουλάχιστον αναβαθμίζεται από αυτά που μαζεύετε και δε βρήκα ποτέ την ανάγκη να αγοράσω κάτι από τους εμπόρους, ούτε καν υλικά μιας και μάζευα πάρα πολλά μόνος μου από τον κόσμο και που τελικά μου έμειναν στα χέρια. Ακόμα και οι τελετές που πραγματοποιείτε απαιτούν κάποια υλικά, αλλά το βρήκα αχρείαστο μιας και μπορεί να απαιτούν πχ 3 φύλλα πικροδάφνης και 5 φύλλα ρίγανης και εγώ πάνω μου κυριολεκτικά να έχω από 2000τμχ το καθένα. Το ίδιο ισχύει και για τον εξοπλισμό μας ο οποίος ενώ κάθε είδος πάνω μας έχει πάνω από 20 κενά slots για να έχουμε inventory και να διαλέγουμε, τελικά κατέληξα να έχω στα περισσότερα απλά άλλη μια επιλογή, άντε και σε κάτι φυλακτά που μας κάνουν buff να έχω 4-5 επιλογές. Πραγματικά η οικονομία του παιχνιδιού θέλει δουλειά από την αρχή για να ισορροπιστεί, ή απλά ξήλωμα και τέλος, έτσι και αλλιώς ο παίκτης απλά καταλήγει να κάνει upgrade ότι φοράει και εκείνο τις περισσότερες φορές τυχαία με τα τυχαία υλικά που μαζεύει σωριδόν.
Το
skill
tree
επίσης το βρήκα χλιαρό. Έχει την τάση να βάζει τον παίκτη να διαλέγει ανάμεσα στα μονοπάτια των ικανοτήτων που ξεκλειδώνονται και όχι ότι αυτός θέλει, κάτι για το οποίο δεν τρελάθηκα, ενώ και τα περισσότερα είναι απλά buffs των ικανοτήτων μας παρά νέες κινήσεις ή ικανότητες. Τουλάχιστον καταφέρνει να ανοίγει σταδιακά και να εμπλουτίζει τη μάχη, είτε του χαρακτήρα μας είτε συνδυαστικών κινήσεων των δύο πρωταγωνιστών δίνοντας όλο και περισσότερη ποικιλία στην κατά τα άλλα επαναλαμβανόμενη μάχη και ικανότητες που ξεκλειδώνουν μονοπάτια και περιβαλλοντικούς γρίφους.
Γενικά, όλο το παιχνίδι το βρήκα αρκετά
άνισο
. Ενώ προσφέρει μια στιβαρή ιστορία με εξαιρετική ατμόσφαιρα και διαλόγους, ηθικές επιλογές και διαφορετικά τέλη σε ένα όμορφο τεχνικά σύνολό (προσφέροντας και performance mode στα 60fps με ελάχιστα frame drops), άλλο τόσο κινείται στην απόλυτη μετριότητα όσον αφορά το gameplay του που προσπαθεί να αναδειχθεί αλλά σπάνια τα καταφέρνει. Βέβαια όταν τα καταφέρνει το παιχνίδι λάμπει και γιαυτό νομίζω πως θα λειτουργούσε καλύτερα ως μια πιο στιβαρή, πιο γραμμική εμπειρία άνευ light RPG μηχανισμών. Πέραν της ιστορίας, πολλές τοποθεσίες του χάρτη μας ξεχωρίζουν για την αισθητική τους με πανέμορφα σχεδιασμένα τοπία, συνδεδεμένα με μέτρια transition περιβάλλοντα. Θα μεταφερθείτε από τη στοιχειωμένη πόλη, στα βάθη του δάσους με τη μάγισσα, στην κορυφή του βουνού με το φρούριο, στον πάτο των λατομείων με το σκοτεινό μυστικό και στις μικρές γραφικές κωμοπόλεις όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Θα κληθείτε να λύσετε μυστήρια ως άλλοι Sherlock και θα αντιμετωπίσετε εντυπωσιακά boss fights και περιβαλλοντικούς γρίφους όσο θα παλεύετε ξανά και ξανά τους ίδιους εχθρούς με ξανά και ξανά τις ίδιες κινήσεις. Για οτιδήποτε καλό έχει το
Banishers: Ghosts of New Eden ,
άλλο κάτι μέτριο θα έχει να το συνοδεύει.
Παρόλα αυτά, το
Banishers: Ghosts of New Eden
ήταν μια ευχάριστη εμπειρία και τα θετικά του με κέρδισαν περισσότερο απότι με έχασε η μετριότητα του στο gameplay. Είμαι σίγουρος πως ο περισσότερος κόσμος θα περάσει καλά ή και καλύτερα από εμένα μαζί του και σίγουρα ως σύνολο το παιχνίδι στέκεται ευπρεπώς, απλά άνετα θα μπορούσε να είχε εκτοξευτεί με κάποιες διορθωτικές κινήσεις. Για κάποιο λόγο το έχω στο μυαλό μου ως μια αλά The Order 1886 φάση, όπου πολλά θα μπορούσε αλλά δεν.
Banishers: Ghosts of New Eden | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το Banishers: Ghosts Of New Eden είναι σίγουρα το μεγαλύτερο παιχνίδι της Don’t Nod που βασίζεται στα εξορισμού καλά στοιχεία του studio, το δυνατό storytelling και χαρακτήρες με ηθικά διλήμματα, ταυτόχρονα όμως λυγίζει κάτω από το βάρος του και κινείται σε χλιαρά νερά στους RPG μηχανισμούς του και στο gameplay.
ΘΕΤΙΚΑ
Ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές/setting/ιστορία και ατμόσφαιρα
Οι ιστορίες των φαντασμάτων και πως δένουν στην κεντρική ιστορία
Ηθικά διλήμματα που δίνουν και διαφορετικά τέλη
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Μισοτελειωμένα RPG στοιχεία όπως loot, merchants, upgrades, build
Ελάχιστη ποικιλία εχθρών
Χλιαρό skill tree
Ορισμένα framedrops ακόμα και στο performance mode
VIA:
PSAddict.gr
