Amnesia: The Bunker | Review
Τον περασμένο Ιούνιο η
Frictional
Games
κυκλοφόρησε το τέταρτο κεφάλαιο του πιο επιτυχημένου της franchise, με το
Amnesia: The Bunker
. Προ λίγων ημερών, ο τίτλος έλαβε ένα σημαν
τι
κό update που προσέθεσε νέο (ακραίο) επίπεδο δυσκολίας στο NG+, καθώς και αρκετές επιλογές παραμετροποιήσεων, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να βιώσουμε από πρώτο χέρι το πιο πρόσφατο πόνημα του σουηδικού studio.
Και
μπορεί το προ τριετίας Rebirth να μας άφησε με θετικές εντυπώσεις, εδώ όμως φάνηκε εξ’ αρχής πως οι developers παίρνουν μία αρκετά διαφορετική κατεύθυνση από το παιχνίδι του 2020 κι έτσι δεν γνωρίζαμε τι ακριβώς να περιμένουμε. Το διαπιστώσαμε όμως στην πορεία…
Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γάλλος στρατιώτης
Henri Clement
ξυπνά, μετά τον τραυματισμό του από το αντίπαλο στράτευμα, σε ένα υπόγειο καταφύγιο, κατά κόσμον bunker. Εκεί, το παιχνίδι ενημερώνει άμεσα τον παίκτη πως μοναδικός του στόχος είναι να ξεφύγει από το εν λόγω bunker και τον καλεί να αξιοποιήσει τη φαντασία του, αλλά και τις ικανότητες επιβίωσης του, για να το πετύχει. Εννοείται πως ο Henri δεν είναι ο μόνος προσωρινός ένοικος του bunker, αφού ένα ακόμη μυστήριο πλάσμα τριγυρνά στους σκοτεινούς διαδρόμους του, έχοντας εξαλείψει ολόκληρη τη διμοιρία του πρωταγωνιστή μας στην πορεία.
Από εκεί και πέρα, οι διάλογοι είναι ελάχιστοι και η αφήγηση λαμβάνει χώρα μόνο μέσω των κλασσικών notes, τα οποία όμως δίνουν το στίγμα για τα όσα πρόκειται να συναντήσουμε, αξιοποιώντας ένα απλό, αλλά και ενδιαφέρον σενάριο. Δεδομένης όμως της εξερεύνησης που απαιτείται, κάτι μας λέει πως ένα σημαντικό ποσοστό παικτών δεν θα δούνε ποτέ την
ιστορία
στην ολότητά της. Ακόμη κι έτσι όμως, το κλειστοφοβικό bunker έχει πολλές ιστορίες να διηγηθεί από μόνο του. Προσωπικά δεν έμεινα ικανοποιημένος μόνο από το κλείσιμο του παιχνιδιού και θεωρώ πως “χωρούσε” κάτι παραπάνω στον επίλογο.
Παρότι το
Rebirth
βασίστηκε περισσότερο στην εξιστόρηση, καταλήγοντας όμως να είναι λιγότερο τρομακτικό, στο
The Bunker
οι Σουηδοί επαναφέρουν τον τρόμο στο επίκεντρο. Το παιχνίδι δεν σταματά στιγμή να είναι αγχωτικό, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της παράνοιας με τα όσα ζητά από τον παίκτη να φέρει εις πέρας. Αυτό ακριβώς είναι που φέρνει τον τίτλο σε πιο hardcore μονοπάτια και δεν μας επιτρέπει να τον προτείνουμε τυφλά σε κάποιον που αρέσκεται σε πιο “mainstream” εμπειρίες, όσο αδόκιμος κι αν είναι ο εν λόγω όρος. Το παιχνίδι θα σας πιέσει, θα απαιτήσει πράγματα και ίσως να καταλήξει να σας εκνευρίσει με κάποια από τα τερτίπια του, στα οποία θα αναφερθούμε εκτενώς στη συνέχεια.
Προτού όμως περάσουμε στο πραγματικό περιεχόμενο του, ιδιαίτερη μνεία αξίζει η ατμόσφαιρα που καταφέρνει να χτίσει και να διατηρήσει ακέραια καθ’ όλη τη διάρκεια του, το παιχνίδι. Τα ανατριχιαστικά ηχητικά εφέ και ο ρεαλισμός κάθε μικρού και μεγάλου ήχου που αντηχεί στους θεοσκότεινους διαδρόμους προσδίδουν τα μέγιστα, κάνοντας σχεδόν αφόρητη την περιήγηση στη δαιδαλώδη υπόγεια κατασκευή. Η άψογη ηχητική επιμέλεια μπορεί να φαντάζει ο μεγαλύτερος εχθρός σας, σύντομα όμως καταλήγει να είναι ο καλύτερος σύμμαχός σας, αφού προδίδει τα όσα οφείλετε να αποφεύγετε εντός του bunker. Δοκιμάστε το παιχνίδι με ακουστικά και θα μας θυμηθείτε.
Η gameplay λούπα περιστρέφεται γύρω από τους τρόπους που έχει ο παίκτης να αντιμετωπίσει το σκοτάδι και να βρει τα αντικείμενα που απαιτούνται για να ξεφύγει από το bunker. Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται μία γεννήτρια, στο κεντρικό safe room, η οποία τροφοδοτεί ολόκληρη την εγκατάσταση με ρεύμα. Ο παίκτης οφείλει να ψάχνει κάθε δωμάτιο και να βρίσκει το απαραίτητο καύσιμο ώστε να γεμίζει τη γεννήτρια και να μπορεί να μετακινείται με σχετική ευκολία στο χώρο. Φυσικά, το περιορισμένο καύσιμο σημαίνει πως πολλές φορές θα βρεθείτε στο σκοτάδι και θα ψάχνετε στα τυφλά τη λύση σε κάθε ερώτημα που θέτει το παιχνίδι. Ο Henri έχει μαζί του μία φορητή συσκευή φωτός, η οποία όμως είναι θορυβώδης και, πιστέψτε μας, δεν χρειάζεστε κάτι τέτοιο.
Το safe room περιλαμβάνει και (σχεδόν) το μόνο save point του setting και πρέπει να γνωρίζετε πως κάθε φορά που ο Henri πεθαίνει επιστρέφει στο safe room, έχοντας χάσει τα αντικείμενα που δεν έχει προλάβει να αποθηκεύσει. Έτσι, θα πρέπει να αναλογιστείτε εάν αξίζει η επιστροφή στο save point, η οποία όμως εγγυάται πως θα βρεθείτε στο σκοτάδι την επόμενη φορά που θα απομακρυνθείτε από αυτό. Γενικότερα υπάρχουν πολλές αποφάσεις που πρέπει να πάρετε, με το παιχνίδι να επιτρέπει σε μεγάλο βαθμό να προσεγγίσετε τα objectives με τη μέθοδο που προτιμάτε. Βλέπετε, εκτός από κάποια απαραίτητα αντικείμενα που θα βρείτε στην πορεία, οι πρώτες ύλες που θα επιλέξετε να συλλέξετε θα καθορίσουν εν πολλοίς το παιχνίδι που θα βιώσετε εν τέλει.
Η εκτεταμένη εξερεύνηση προσφέρει πρόσβαση σε περισσότερες πρώτες ύλες, όπως καύσιμα, πανιά, σφαίρες και first aid kits, θα σας φέρει όμως περισσότερες φορές αντιμέτωπους με απειλές. Η βασικότερη εξ’ αυτών είναι το τέρας που αναφέραμε νωρίτερα, που αντιδρά στους θορύβους και στοιχειώνει το κάθε σας βήμα. Μπορεί η
τεχν
ητή νοημοσύνη του να μην αγγίζει τα επίπεδα του Alien από το
Alien Isolation
, επαρκεί όμως για να σας φέρει πολλάκις σε απελπιστική κατάσταση. Παρότι το τέρας δεν μπορεί να σκοτωθεί, μπορείτε να το πυροβολήσετε με τα ελάχιστα πυρομαχικά που θα βρείτε διάσπαρτα και να το απομακρύνετε, είτε να αξιοποιήσετε το περιβάλλον, βάζοντας φωτιά ή ενεργοποιώντας παγίδες, οι οποίες φυσικά βλάπτουν και τον ίδιο τον Henri, εάν είστε απρόσεκτοι.
Η διαφορά του
Amnesia: The Bunker
με παιχνίδια όπως το
Outlast
είναι πως ο παίκτης δεν έχει την ευχέρεια να κρυφτεί για ώρα μέσα σε κάποιο ντουλάπι έως ότου περάσει ο κίνδυνος. Έχοντας πάντα υπ’ όψιν τη γεννήτρια που λειτουργεί, οφείλετε να καταστρώσετε το σωστό πλάνο, κοιτώντας τους χάρτες κάθε περιοχής και κρίνοντας που πραγματικά έχετε λόγο να πάτε. Οι χάρτες είναι και αυτοί σε συγκεκριμένα σημεία κι έτσι αργά ή γρήγορα οφείλετε να απομνημονεύσετε τις περιοχές, κάτι που, προς έκπληξη μας, λειτούργησε στην περίπτωση μας και φτάσαμε να γνωρίζουμε κάθε σπιθαμή του bunker χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα objectives ή waypoints, ο ρεαλισμός κυριαρχεί και το παιχνίδι παραμένει απαιτητικό καθ’ όλη τη διάρκεια του.
Μιας που αναφερθήκαμε σε αυτό, η διάρκεια κάθε playthrough σίγουρα διαφέρει από παίκτη σε παίκτη. Εμείς χρειαστήκαμε 5 ώρες, αλλά κάποιος που γνωρίζει που να πάει και πως να αποφύγει τους κινδύνους εγκαίρως, μπορεί να το τερματίσει σε λίγα λεπτά. Όπως καταλαβαίνετε όμως, σε ένα πρώτο “πέρασμα”, στο οποίο δεδομένα θα γυρνάτε ξανά και ξανά στο safe room για τη γεννήτρια και το save, δεν πρόκειται να ξεμπερδέψετε σύντομα. Εάν μας ρωτάτε βέβαια, η συνεχής επιστροφή στις ίδιες περιοχές, το λεγόμενο backtracking, αρχίζει να κουράζει κάπως από ένα σημείο κι έπειτα. Τα μπρος-πίσω δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, ιδίως όταν κάνουν την εμφάνιση τους τα αδηφάγα ποντίκια.
Τα ποντίκια είναι μακράν το πιο εκνευριστικό κομμάτι του παιχνιδιού, ακόμη και σε σχέση με τα σχεδόν αόρατα tripwires, στα οποία πέσαμε ξανά και ξανά. Τα ποντίκια τρέφονται από τα υπόλοιπα πτώματα του bunker, επιτίθενται όμως στον Henri με το που τον δούνε, ενώ σε περίπτωση που ο παίκτης είναι τραυματισμένος και ματώνει, τον ακολουθούν παντού έως ότου γιατρευτεί. Μπορεί στην αρχή να φαντάζουν έξυπνη προσθήκη, στις μετέπειτα τοποθεσίες όμως προκαλούν έναν δυσάρεστο πονοκέφαλο που δεν χρειαζόμασταν. Μπορείτε να τα περιορίσετε, μπορείτε να τα αποφύγετε, όμως πάντα επιστρέφουν, προς απογοήτευση μας.
Επίσης προς απογοήτευσή μας, ο χειρισμός του παιχνιδιού δεν είναι ο ιδανικός, χωρίς βέβαια να μιλάμε για κάτι το τραγικό. Το gameplay είναι πάνω-κάτω ίδιο με το
The Dark Descent
του 2010, κάτι που γίνεται έκδηλο σε συνηθισμένες ενέργειες, όπως το άνοιγμα μίας πόρτας, το σύρσιμο ενός κουτιού ή το αδέξιο σκαρφάλωμα σε αντικείμενα. Παράλληλα, βρήκαμε κάπως ανούσια μπερδεμένο το control scheme, που αρκετές φορές μας στάθηκε εμπόδιο ενώ γύρω γινόταν το “έλα να δεις”. Εννοείται βέβαια πως είναι η πρώτη φορά που η
Frictional
προσπαθεί να κάνει το κάτι παραπάνω, προσθέτοντας τη διαχείριση του inventory, τα ελαφρά στοιχεία shooting και μία πιο λεπτομερή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, παίρνοντας έτσι ένα σχετικό “συγχωροχάρτι”.
Αυτό που δεν σας είπαμε ακόμη είναι πως το παιχνίδι δεν έχει native
PS5
έκδοση(!) και τρέχει στην κονσόλα αυτή του
PS4
μέσω backwards compatibility. Η απόδοση είναι αρκετά καλή, με τα 60 fps να παρουσιάζουν υψηλή σταθερότητα και τα γενικότερα γραφικά να είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Κάποια αγκάθια που προκύπτουν αφορούν από τη μία κάποια σύντομα loadings μεταξύ των διαφόρων περιοχών, τα οποία όμως μπορούν να αποβούν μοιραία, ενώ από την άλλη το
DualSense
δεν αξιοποιείται διόλου, παρότι θα μπορούσε να προσφέρει μία εξαιρετική αλληλεπίδραση με τα περιβάλλοντα και το τέρας, ο σχεδιασμός του οποίου επίσης δεν εντυπωσιάζει και σύντομα δεν προκαλεί και τη δέουσα φρίκη, πράγμα που βέβαια ισχύει ανεξαρτήτως έκδοσης.
Συμπερασματικά, χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα από τις συνηθισμένες της τακτικές, η
Frictional Games
παρέδωσε μία από τις πιο δυνατές εμπειρίες τρόμου του 2023, σε μία χρονιά που φαντάζει γεμάτη από δαύτες. Παρά κάποιες σχεδιαστικές αστοχίες ελάσσονος σημασίας, το
Amnesia: The Bunker
αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο το setting του και πρόκειται για ένα άκρως αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως το παιχνίδι γέρνει περισσότερο προς το hardcore και λιγότερο προς το mainstream κι έτσι θα σας προτείναμε να το σκεφτείτε καλά προτού επενδύσετε το χρόνο και τα χρήματά σας.
Ο κωδικός μας παραχωρήθηκε από την εταιρεία διανομής για τις ανάγκες του review.
Amnesia: The Bunker | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα από τις συνηθισμένες της τακτικές, η Frictional Games παρέδωσε μία από τις πιο δυνατές εμπειρίες τρόμου του 2023. Παρά κάποιες σχεδιαστικές αστοχίες ελάσσονος σημασίας, το Amnesia: The Bunker αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο το setting του και πρόκειται για ένα άκρως αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα
ΘΕΤΙΚΑ
Συχνά φρικιαστικό, μονίμως αγχωτικό
Καταπληκτική ατμόσφαιρα και αίσθηση απομόνωσης
Υψηλό εύρος επιλογών, πληθώρα διαφορετικών προσεγγίσεων
Εξαιρετικό setting
Φανταστικός ήχος
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Κάπως αδέξιος χειρισμός
Άπλετο backtracking που ίσως θα έπρεπε να περιοριστεί
Τα ποντίκια
Έλλειψη PS5 έκδοσης
VIA:
PSAddict.gr
