The Boy and the Heron Review

Δέκα χρόνια μετά την τελευταία του ταινία μεγάλου μήκους και πέντε χρόνια μετά τις δηλώσεις του περί συνταξιοδότησης, ο βραβευμένος δημιουργός κινουμένων σχεδίων και συνιδρυτής του

Studio Ghibli

, Hayao Miyazaki επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, φέρνοντας μας ένα μαγευτικό isekai anime με βαθιά αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο νεαρός Mahito, ένα αγόρι που μεγαλώνει στη μεταπολεμική Ιαπωνία του 1940. O πατέρας του ετοιμάζεται να παντρευτεί τη μικρότερη αδερφή της θανούσας μητέρας του και έτσι μετακομίζει αναγκαστικά στην επαρχία. Καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί το πένθος του, την αλλαγή του οικογενειακού περιβάλλοντος αλλά και το bullying από τους

νέο

υς του συμμαθητές, ο Mahito ακολουθεί έναν μαγεμένο ερωδιό σε έναν φανταστικό κόσμο όπου το όρια της πραγματικότητας θολώνουν, οι νόμοι της φύσης παύουν να ισχύουν, το παρόν μπλέκεται με το παρελθόν και οι ζωντανοί συνυπάρχουν μαζί με τους νεκρούς. Εξερευνώντας τον, ο Mahito θα ανακαλύψει πολλά και θαυμαστά πλάσματα και τόπους μα πάνω από όλα θα συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τους φόβους και το μέλλον που απλώνεται μπροστά του.

Παρότι ο Miyazaki έχει αποκαρδιώσει τους οπαδούς του ουκ ολίγες φορές, λέγοντας ότι θα αποσυρθεί οριστικά από τη κινηματογραφική βιομηχανία λόγω ηλικίας, η αγάπη του για το σινεμά δεν τον έχει αφήσει να τηρήσει τις υποσχέσεις του και να εγκαταλείψει τη δημιουργία anime ταινιών. Έτσι μετά τον τρυφερό φόρο τιμής στη ζωή του Jiro Horikoshi με το “The Wind Rises”(2013), ο μεγάλος Ιάπωνας δημιουργός κάνει δυναμική επιστροφή με το πιο προσωπικό έργο του… και όπως δήλωσε έπεται και συνέχεια.


Στο νέο κεφάλαιο της φιλμογραφίας του, ο 83χρονος Miyazaki αναπολεί νοσταλγικά τη νιότη του και βροντοφωνάζει ένα γλυκόπικρο αντίο στην τέχνη που τόσο καιρό υπηρέτησε με αφοσίωση και αξιοπρέπεια, περνώντας διστακτικά τη σκυτάλη στις επόμενες γενιές. O μικρός μας πρωταγωνιστής, Mahito Maki, περιηγείται στη δική του Χώρα των Θαυμάτων, σε έναν ιδιόμορφο, πολύπλοκο κόσμο που ο Miyazaki έχει επιμεληθεί με περίσσεια αγάπη και προσοχή στη λεπτομέρεια, φέρνοντας στη ζωή άλλη μια μοναδική περιπέτεια όπου όλα είναι πιθανά, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Συνθέτοντας μια σουρεαλιστική περιπέτεια αχαλίνωτης φαντασίας, το “The Boy and the

Heron

” (ή “How Do You Live?” όπως βαφτίστηκε στα Ιαπωνικά) μας ξεναγεί στο μυαλό του δημιουργού του, στις στιγμές που σημάδεψαν την παιδικότητα του, στις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που τον απασχολούν στη δύση της ζωής και της καριέρας του, στο επώδυνο αλλά αναγκαίο τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Όπως τα περισσότερα έργα του Miyazaki έτσι και το “The Boy and The Heron” είναι μια μορφή αφηρημένης τέχνης, ένα όμορφο χάος με διάχυτα νοήματα, μηνύματα και συμβολισμούς που δεν έχει σκοπό να αφηγηθεί μια ιστορία με συνοχή, αρχή-μέση-τέλος, αλλά παρέχει μια εμπειρία που ο κάθε θεατής μπορεί να βιώσει και να ερμηνεύσει με τον τρόπο που επιθυμεί. Ένας συνεχώς μεταβαλλόμενος κόσμος που λεπτό με το λεπτό εμπλουτίζεται από αξιοπερίεργες παρουσίες και αλλάζει δομή και κανόνες, φιλοξενεί το πιο παράξενο κινηματογραφικό ταξίδι, ξεδιπλώνοντας αμέτρητες πτυχές και βομβαρδίζοντας μας με νέα πληροφορία που πρέπει να αναλύσουμε και να χωνέψουμε για να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τη ροή της ταινίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα μαγευτικό συνονθύλευμα ιδεών που τραβά αβίαστα το ενδιαφέρον αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί μια αθέμιτη σύγχυση που θα απομακρύνει σταδιακά όσους δεν καταφέρνουν να βυθιστούν στην ατμόσφαιρα του και να ακολουθήσουν τους σαρωτικούς ρυθμούς εξέλιξης του. Σίγουρα πρέπει να επισημάνουμε ότι το νέο κινηματογραφικό σύμπαν του “The Boy and the Heron” δεν είναι τόσο συμπαγές και συνεπές όσο αυτό του “Spirited Away”(2001) ή του “Howl’s Moving Castle”(2004) είναι παρόλα αυτά ένα πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα Miyiza-ικής φαντασίας που εξυψώνεται λόγω των έντονων αυτοβιογραφικών πινελιών που είναι έκδηλες σε χαρακτήρες και γεγονότα.

Το εμβληματικό, χειροποίητο animation του Studio Ghibli διατηρεί τη διαχρονικότητα του, όντας πιο ζωντανό και έμψυχο από ποτέ και αποτυπώνοντας με αξιοζήλευτη ζωηράδα και γλαφυρότητα τον πλούσιο κόσμο του “The Boy and the Heron”, από το μυαλό του Miyazaki στη μεγάλη οθόνη. Σε μια εποχή που τα animation studios αναδιαμορφώνουν συνεχώς τη φόρμουλα τους προσπαθώντας να τραβήξουν τα βλέμματα του κοινού, το Studio Ghibli μένει για άλλη μια φορά πιστό στο καθιερωμένο στυλ του και καταφέρνει χωρίς μεγάλη προσπάθεια να ισοπεδώσει τον ανταγωνισμό -είτε μιλάμε για 3D είτε μιλάμε για 2D- μέσα από την κλασσική γοητεία και το μεράκι που αντανακλούν οι εικόνες του. Και όπως πάντα το soundtrack του Joe Hisaish έρχεται για να απογειώσει το αποτέλεσμα, με μελαγχολικές μελωδίες να ντύνουν ιδανικά την κάθε περίσταση, να μεταδίδουν κάθε συναίσθημα και να μιλούν κατευθείαν στην

ψυχή

του θεατή.