Reimagining Brothers: A Tale of Two Sons | Critique
Το
Brothers: A Tale of Two Sons
κυκλοφόρησε το 2013 και ήταν το πρώτο παιχνίδι του
Josef Fares
, μετέπειτα δημιουργού των
A Way Out
και
It Takes Two
. Το μικρό indie είχε εντυπωσιάσει χάρις στη μοναδική του αφήγηση και είχε αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για πολλές αντίστοιχες παραγωγές. Έχοντας πλέον κλείσει 10 χρόνια στην αγορά, η
505
Games
αποφάσισε να αναθέσει στην
Avantgarden
, του εξίσου εξαιρε
τι
κού
Last Day of June
, ένα remake του πρωτότυ
που
τίτλου, για να γιορτάσει αυτή τη δεκαετή επέτειο. Και παρότι, εκ πρώτης όψεως, η κυκλοφορία φαντάζει μία παράξενη επιλογή, ας δούμε τι έχει να προσφέρει.
Για όσους δεν είχαν καμία επαφή με το παιχνίδι έως
σήμερα
, η ιστορία του
Brothers
ξεκινά όταν ο πατέρας των 2 πρωταγωνιστών αρρωσταίνει και τα παιδιά αναγκάζονται να ξεκινήσουν ένα μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι για να βρούνε γιατρειά. Στην πορεία θα βιώσουν πολλά σκηνικά, με κάποια από αυτά να μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από παραμύθι και κάποια άλλα να φαντάζουν πραγματικός εφιάλτης. Η αφήγηση της ιστορίας είναι πραγματικά υποδειγματική και δεν έχει χάσει ικμάδα από τη δυναμική της ούτε στο remake, αποτελώντας και τον βασικότερο λόγο που έχετε να επενδύσετε σε αυτό.
Πρόκειται για ένα σενάριο χωρίς ούτε μία γραμμή ουσιαστικού διαλόγου, αφού οι χαρακτήρες μιλούν μία άγνωστη, ακατανόητη διάλεκτο και επικοινωνούν κυρίως με τον παίκτη μέσω της γλώσσας του σώματος. Ακόμη κι έτσι, το δέσιμο με τα 2 παιδιά και τη μεταξύ τους σχέση επιτυγχάνεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά και το συγκλονιστικό τέλος δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Γενικότερα είναι αξιοσημείωτο το γεγονός οτι το παιχνίδι καταφέρνει τόσα πολλά μέσα σε μόλις 3 περίπου ώρες που διαρκεί. Εάν δε, έχετε παίξει το original, δεν θα χρειαστείτε πάνω από 2.5 ώρες για να δείτε τα credits.
Βέβαια, κάπως έτσι φτάνουμε και στον ελέφαντα στο δωμάτιο, που δεν είναι άλλος από τη φύση του remake. Πρόκειται για μία επαναδημιουργία σε κλίμακα 1:1, που σημαίνει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει, είτε σεναριακά, είτε από απόψεως περιεχομένου. Βιώσαμε το ίδιο ακριβώς παιχνίδι που είχαμε παίξει και μία δεκαετία νωρίτερα, κάτι που αυτομάτως περιορίζει τους λόγους αγοράς του τίτλου για όσους έχουν πρότερη εμπειρία. Δεν είχαμε λόγο να περιμένουμε κάτι παραπάνω από 1:1, αλλά είχα μία κρυφή ελπίδα πως θα εκπλαγώ ευχάριστα, κάτι που δεν συνέβη.
Η βασική ιδιαιτερότητα και συνάμα μία σπουδαία ιδέα του παιχνιδιού ήταν ο ταυτόχρονος χειρισμός των 2 παιδιών με ένα χειριστήριο. Η δεξιά πλευρά του
controller
αφορά τον μικρό αδερφό και η αριστερή τον μεγάλο, με τον καθένα τους να έχει διαφορετικές ικανότητες και αδυναμίες, λόγω διαφορετικής σωματικής διάπλασης. Πιστέψτε μας, η χρήση ενός μόνο controller δεν πρόκειται για κάποιο δήθεν gimmick, είναι μία επιλογή που συνεισφέρει τα μέγιστα και αφηγηματικά, όπως φυσικά και παικτικά, αφού η λύση των περιβαλλοντικών γρίφων αποκτά μία εντελώς διαφορετική διάσταση.
Παρότι ο χειρισμός δεν έχει δεχτεί κάποια ιδιαίτερη αναβάθμιση, ο πραγματικός ίσως λόγος ύπαρξης του remake συναντάται στην προσθήκη της δυνατότητας για local co-op. Πλέον, μπορείτε να παίξετε παρέα με κάποιον φίλο ή με το έτερον ήμισυ, χειριζόμενοι από έναν αδερφό και παρότι η δυνατότητα από μόνη της είναι καλοδεχούμενη, η αλήθεια είναι πως στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον θα συστήναμε τη solo ενασχόληση, αφού όπως και το ίδιο το παιχνίδι μας ενημερώνει, η ιδιαίτερη φύση του προωθεί τον ταυτόχρονο χειρισμό των 2 αδερφών. Θα καταλάβετε, παίζοντάς το.
Αν και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, αφού έχει φανεί ξεκάθαρα και από τα trailers, η μετάβαση σε Unreal Engine 5 δημιουργεί γιγαντιαίο χάσμα ανάμεσα στα γραφικά του original και του remake. Το παιχνίδι έχει αναβαθμιστεί σε τεράστιο βαθμό και δείχνει πανέμορφο, με νέους φωτισμούς και λεπτομερέστατα περιβάλλοντα, με κάποια νέα animations να δίνουν κι αυτά το κάτι παραπάνω. Κάπως “αστεία” βρήκαμε την ύπαρξη Quality και Performance Modes, με την UE 5 βέβαια να χρήζει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ολόκληρο το soundtrack έχει επανα-ηχογραφηθεί με ζωντανή ορχήστρα και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό.
Συνοπτικά, το Remake του
Brothers: A Tale of Two Sons
έχει μεν λόγο ύπαρξης, χωρίς όμως να έχει πολλά να πει σε όποιον έχει ήδη ασχοληθεί με το αρχικό παιχνίδι. Η ευπρόσδεκτη προσθήκη του τοπικού co-op, μαζί με τη γιγαντιαία οπτική αναβάθμιση προσθέτουν στο σύνολο, αλλά, από την άλλη, η απουσία νέου περιεχομένου αντισταθμίζει τις δεδομένες αρετές του. Πάντως, σίγουρα πρόκειται για τη βέλτιστη έκδοση ενός φανταστικού indie, που ακόμη και σήμερα δεν έχει χάσει ούτε στο ελάχιστο τη δυναμική της αφήγησής του. Μην το χάσετε.
Brothers: A Tale of Two Sons Remake | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το Remake του Brothers: A Tale of Two Sons έχει μεν λόγο ύπαρξης, χωρίς όμως να έχει πολλά να πει σε όποιον έχει ήδη ασχοληθεί με το αρχικό παιχνίδι. Η ευπρόσδεκτη προσθήκη του τοπικού co-op, μαζί με τη γιγαντιαία οπτική αναβάθμιση προσθέτουν στο σύνολο, αλλά, από την άλλη, η απουσία νέου περιεχομένου αντισταθμίζει τις δεδομένες αρετές του. Πάντως, σίγουρα πρόκειται για τη βέλτιστη έκδοση ενός φανταστικού indie, που ακόμη και σήμερα δεν έχει χάσει ούτε στο ελάχιστο τη δυναμική της αφήγησής του. Μην το χάσετε.
ΘΕΤΙΚΑ
Τρομερή οπτική αναβάθμιση
Προσθήκη local co-op
Το σενάριο του ακόμη συγκλονίζει
Ο χειρισμός του παραμένει πρωτοποριακός
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Καθόλου νέο περιεχόμενο, τα πάντα είναι 1:1
VIA:
PSAddict.gr
